IMG_9229
Vertel het eens

Twee jaar later

Vandaag is het weer 18 maart. Het is nu twee jaar geleden dat ik beviel van Riley*. Ik vertel hoe het gaat met me en of ik nog vaak aan hem denk.

Ik heb precies een jaar niets van me laten horen. Dat is niet gepland, het verliep gewoon zo. En ik vond dit een mooie datum om weer iets van me te laten horen.

Inmiddels ben ik bevallen van een gezonde zoon, Oscar. Hij is nu 8,5 maand oud en gaat als een speer. Letterlijk en figuurlijk. Hij trekt zich overal aan op en loopt steeds sneller langs de bank, langs de tafel, en binnenkort ook langs muren denk ik. Hij durft zelfs al met één hand los te staan.

Wanneer hij rustig bij me zit, of als hij lekker aan het spelen is, kijk ik aandachtig naar hem. Wat nou als Riley* er wel was, dan was Oscar er niet. Was Riley* dan net zo’n fantastisch jongetje als Oscar?

Tot nu toe is dit het enige wat ik ‘vergelijk’. Ik voel geen verdriet als ik ons nichtje (tegelijk uitgerekend) zie. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik een zoon kon hebben van haar leeftijd. We hebben twee jaar geleden de juiste beslissing genomen. Er was geen andere. Dat maakt het ook acceptabel.

Ik praat nog steeds heel open over deze abortus, maar alleen als mensen erom vragen. Dat zijn meestal mijn studenten. Ik ga graag in discussie met ze over algemene zaken. Het is een onderdeel van hun opleiding om te leren discussieren en daar maak ik graag gebruik van. Een veel gekozen onderwerp is het wel of niet verbieden van abortussen. Een actueel onderwerp dat vooral de dames aanspreekt. Mijn eigen mening laat ik zoveel mogelijk achterwege, maar bij dit onderwerp wil ik mijn studenten misschien iets te graag de verschillende kanten laten zien. Ze denken vaak zwart-wit. Mijn verhaal helpt om ze ook andere kleuren te laten denken. Zodra ik ga praten en mijn verhaal vertel, heb ik ze stuk voor stuk geboeid.

Ik blijf het fijn vinden om erover te praten. En dat blijf ik doen. Mijn lichaam heeft flinke klappen gehad door twee zwangerschappen, ik kan dat niet ontkennen. Momenteel ben ik hard bezig mijn bekken weer stabiel te krijgen en het vertrouwen terug te krijgen in mijn lichaam. Ik zou heel graag nog een kindje willen, maar zoals het er nu voor staat, is mijn lijf niet sterk genoeg om een zwangerschap aan te kunnen. Althans.. als het moet, dan gaat het natuurlijk wel, maar of er dan met mijn lijf nog iets te bezeilen valt naderhand? Dat betwijfel ik ten zeerste.

Ondanks dat, gaat het goed met mij. Met ons. En daarmee sluit ik voor vandaag af.

Riley* is voor altijd in ons hart.

IMG_9473

Previous Post Next Post

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Milou 18 maart 2017 at 21:33

    Heb aan je gedacht vandaag. Lijkt me ook heel gek om te bedenken dat Oscar er dan misschien niet geweest was! Of misschien later als broertje van? (Wat hij nu natuurlijk ook is!) Ik ben ook zo benieuwd hoe jullie Riley in het leven van Oscar gaan betrekken. Hij heeft in ieder geval een speciaal plekje in jullie hart en jullie gezin!

    • Reply Eveline 18 maart 2017 at 22:25

      Dankjewel.
      Soms vertel ik Oscar wel iets over Riley, maar ik ben zelf ook wel benieuwd hoe we het straks gaan doen. We hebben geen plan van aanpak ofzo. We zijn meer van dingen op gevoel doen. Als hij vragen gaat stellen, dan zal ik wel eerlijk antwoorden in ieder geval.

  • Reply Vlijtig Liesje 24 maart 2017 at 11:01

    Ik kan me voorstellen dat het fijn is om er over te praten. Zo blijft Riley aanwezig.

  • Leave a Reply