ampersand
Vertel het eens, Zwanger

Huilen na de yoga

Veel zwangeren volgen een cursus. Zoals zwangerschapsgym of een cursus hypno-birthing of ze gaan samen met hun partner naar Samen Bevallen. Zo volg ik een cursus zwangerschapsyoga en afgelopen keer waren de tranen niet te stoppen.

Het is een hele fijne cursus tot nu toe. We drinken thee, doen een vragenrondje, doen ademhalingsoefeningen, lichaamsoefeningen, krijgen theorie, herhalen nog wat ademhalingsoefeningen gericht op de bevalling en sluiten af met een ontspanningsoefening. Erg prettig.

Afgelopen woensdag ging de les over de bevalling en in welke fases deze komt. Erg interessant. Ik kende de spildraai bijvoorbeeld niet. Maar voor ik de kennis ga herhalen, kijk maar op internet ofzo, wil ik heb vooral hebben over het gevoel.

Want poehee, wat kwam er veel in mij los. Op 18 maart vorig jaar maakte ik precies dat mee. Riley* hoefde niet te draaien, maar de weeën kwamen wel. En zo ook de ontsluiting. En de rest.

Ik herinner me de weeën nog goed. De pijn die het gaf en de morfine die ik nam. Wat was dat fijn op dat moment. Ik heb dan niet hoeven puffen op bed, maar met de informatie die ik nu kreeg, maakte wel veel voor me duidelijk.

Tijdens de ademhalingsoefeningen en de ontspanningsoefening na de theorie ging de bevalling van Riley* door mijn hoofd heen. Ieder detail vloog langs.

Ondertussen was onze miniman flink aan het bewegen. Hij draaide zich helemaal om en liet weten dat het goed met hem gaat. Dankjewel miniman. Ik leg mijn handen nog intenser op mijn buik. Ik knuffel hem zo goed als ik kan.

Eenmaal thuis barst ik in tranen uit. Ik ben intens blij met de zwangerschap van onze miniman. Maar wat had ik dit graag allemaal met Riley* willen meemaken.

Volgende week vrijdag, 18 maart, is het een jaar geleden dat Riley* in stilte geboren werd.

Denk aan ons. Denk aan hem. Vraag ernaar of geef een knuffel. Een hand op mijn schouder of een kussmiley is ook goed. Ik weet niet of ik iets terug kan zeggen of doen. Maar ik wil geen stilte. Riley* is aanwezig en leeft voort in onze harten. Als grote broer van miniman. Hij maakte mij moeder en hij maakte A. vader.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

9 Comments

  • Reply Tineke 10 maart 2016 at 20:56

    Ik vind het altijd moeilijk te verwoorden wat ik denk of voel, maar weet dat ik nog heel regelmatig aan jullie en Riley denk <3 hij wordt zeker niet vergeten hoor, Eef!

  • Reply Laura 10 maart 2016 at 21:10

    Oh lieverd… Dikke tranen hier. Ik begrijp het zó goed. Dikke kus en knuffel. Voor jou, voor A., voor Miniman en voor Riley* ?

  • Reply Inge 10 maart 2016 at 21:32

  • Reply patricia 10 maart 2016 at 21:48

    Riley zal ik nooit vergeten lieverd. Zijn datum staat in mijn agenda. Wat mooi dat miniman je een duidelijk signaal gaf tijdens je emoties. Hele dikke knuffel voor jullie allemaal want jullie zitten alle vier in mijn hart.

  • Reply Wendy 10 maart 2016 at 22:56

  • Reply Miranda 11 maart 2016 at 14:52

    Niets meer dan: ♡!

  • Reply Debby 11 maart 2016 at 17:37

    Awh <3 geen woorden voor…. Hele dikke knuffel van mij.

  • Reply Olga 12 maart 2016 at 13:20

    We sturen jullie heel veel liefde toe 🙂 X

  • Reply Charlotte 14 maart 2016 at 09:00

    Wat een verdrietig verhaal, maar mooi dat jullie miniman van zich liet horen op het moment dat je het nodig had. Ik zal een kaarsje branden komende vrijdag.

  • Leave a Reply