Vertel het eens

Jaloezie

Het zusje van mijn schoonzus is bevallen. En ik ben stinkend jaloers.

Zij scheelde zeven weken met mij. Toen ze bekend maakte dat ze in verwachting was, had ik net ontdekt dat ik ook zwanger was. Ik had het nog niemand verteld en vond het toen al lastig dat zij alle aandacht kreeg. Hallo, ik ben ook zwanger! Maar ja, niemand mocht het nog weten. Zelfs mijn ouders niet. Maar die aandacht zou ik vanzelf ook krijgen. Nog even geduld.

Nu is ze bevallen. Drie weken na haar bevalling zie ik haar op de verjaardag van mijn broer. Ik glimlach naar ze als ze binnenkomen. Ik geef ze een knikje, maar blijf op afstand. Ik kijk weg en opeens trek ik het niet. Ik vlucht naar buiten en ga in een hoekje in de tuin zitten. De tranen stromen harder dan dat het regent.

Haar vader en mijn moeder komen me achterna. Mijn moeder huilt met me mee. Haar vader geeft me een glas water. Ik praat en huil tegelijk, maar ik versta mezelf niet eens. Gelukkig begrijpen ze het. Ze zeggen allemaal lieve dingen.

Ik tril in mijn hele lichaam. Ik wist dat ze kon komen en ik had er deels ook rekening mee gehouden. Maar ik kon me niet voorbereiden op mijn reactie. Ik wist gewoon niet hoe ik ging reageren. Zou ik lachen en leuk doen? Zou ik ze volledig negeren? Zou ik het kindje überhaupt willen zien?

Ik huil nog een zakdoekje vol. Ondertussen is haar vader weer naar binnen en zit mijn vader voor me op de kruk. Ik heb het er al vaker over gehad met mijn vader over dit moment. Houd je het tegen of laat je je gaan? En mag het van jezelf?

De kersverse vader van het kleintje komt ook even naar buiten. Huilend feliciteer ik hem en zeg ik dat ik echt heel blij ben voor ze. Hij kapt me af en zegt dat hij het begrijpt. Ik had dit ook moeten hebben. Hij vond het ook oneerlijk dat het zo is gelopen. Ik vond het fijn dat hij even buiten kwam. Er is wederzijds begrip en in deze situatie is dat erg welkom.

Ik heb eigenlijk de hele middag buiten gezeten. Steeds kwam er iemand anders bij me zitten en op een gegeven moment waren er meer mensen buiten dan binnen. Pas tegen het einde van de middag ging ik naar binnen. Ik moest wel, want van alle glazen water en kopjes thee die ik aangeboden kreeg, stond mijn blaas op knappen. Ik liep naar binnen en keek rond. De wagenbak stond verstopt, zodat de kleine rustig kon slapen en speciaal voor mij, zodat ik niet direct geconfronteerd werd. Ik heb het kindje dan ook helemaal niet gezien. Ik kon het niet.

Binnenkort bevalt mijn eigen schoonzusje. Met haar scheelde ik maar drie weken. Ik weet nu al dat ik een heel pakje zakdoeken ga gebruiken. Maar dit kindje móet ik wel zien. Ik wíl haar ook zien. Ze is mijn nichtje en ik zal haar mijn hele leven rond zien lopen. Maar ik weet door deze ontmoeting dat ik niet direct op kraambezoek ga in het ziekenhuis. Het lijkt me verstandig om samen met mijn vriend alleen bij hun op bezoek te gaan. Zonder extra familieleden. Dan is het niet zo Bam! in your face en kunnen we rustig aan de situatie wennen. Zonder al die extra mensen die allemaal vrolijk zijn, tegen me gaan praten of juist te voorzichtig zijn.

Het verdriet zal altijd blijven, maar ik hoop dat het wel minder gaat worden. Ik wil niet elke keer in huilen uitbarsten als ik deze nieuwe moeders met hun baby’s zie. Zeker nu, met mijn uitgerekende datum in zicht vind ik het lastig. De mensen die samen met mij zwanger waren, krijgen wel de toekomst die ik ook voor ogen had. En dat iedereen dan blij en vrolijk doet daaromheen, tja.. dat is vervelend voor mij. Ik heb dat niet. Maar ik gun de anderen wel. Mijn tijd komt nog wel.

 

Nieuwsgierigheid zit in het aard van het beestje. Wil je graag iets weten, maar durf je het niet te vragen? Gewoon doen. Het mag ook anoniem. Ga naar Vraag me het hemd van mijn lijf en laat je vraag achter in de reacties.

Follow my blog with Bloglovin

Previous Post Next Post

You Might Also Like

15 Comments

  • Reply iooon 18 augustus 2015 at 08:23

    Ik heb even een traan mee gedaan 🙁 het is ontzettend oneerlijk.

  • Reply Laura 18 augustus 2015 at 08:32

    Oh meis… Ik moest er even om huilen. Dit zijn de moeilijke situaties. Wat fijn dat je begrip kreeg, dat maakt het een heel klein beetje dragelijker.

    Dit soort emoties komen bij mij met golven. Zo doe ik zonder morren een newbornfotoshoot en zo ga ik al om het woord baby huilen. Tijdens het rouwen mag het allemaal. Geef jezelf de ruimte. Ik heb na het verlies van mijn eerste kindje nauwelijks gerouwd. Ik ging al heel snel weer werken en deed alsof er niets aan de hand was. Dat ging een jaar goed. Ik kreeg de klap vorig jaar mei opeens. Nu doe ik wat goed voelt.

    Ik begrijp dat je niet gelijk op kraamvisite gaat als je schoonzusje straks bevallen is. Slim om een aparte afspraak te maken. Je kunt er inderdaad niet echt onderuit, maar je kunt het wel op jouw manier aanpakken. Wanneer jij er klaar voor bent.

    Kleine stapjes vooruit. Soms een stapje terug. Alles mag.

    Dikke kus en knuffel!

  • Reply Petra 18 augustus 2015 at 09:34

    Eef 🙁 Ik moest ook met je meehuilen. Wat fijn dat er zo’n begrip voor is. Mijn nicht is een week voor mijn zus bevallen, 4 maanden later heeft mijn zus ons achterneefje gezien. Neem alle tijd die je nodig hebt en zorg goed voor jezelf.

  • Reply Tamara 18 augustus 2015 at 10:44

    Jeetje wat moet dat heftig voor je zijn geweest. Fijn dat iedereen zo meeleeft. Denk niet dat je dit jaloezie mag noemen hoor, je zegt het zelf: “je gunt het andere wel”.
    Weet verder niet zo goed wat ik moet zeggen 🙁 Heel veel sterkte en succes.

  • Reply Miranda 18 augustus 2015 at 17:22

    Met kippenvel je verhaal gelezen, wat knap dat je het zo hebt kunnen opschrijven! Fijn dat er zoveel begrip is voor je/jullie.
    Verder weet ook ik niet zo goed wat te zeggen, maar waar je zelf je blog al mee eindigt; ‘Jouw tijd komt nog wel’.

    Virtuele knuffel!

  • Reply Monique | WritingMonique 19 augustus 2015 at 13:48

    Oh wow. Wat heb je dit prachtig verteld Eveline. Serieus, ik heb een brok in mijn keel. Wat ontzettend fijn dat iedereen met je meeleeft, en bij deze geef ik je virtueel een hele dikke knuffel!

    • Reply Eveline 9 oktober 2015 at 20:22

      Dankjewel. Lief van je.

  • Reply Sas 20 augustus 2015 at 21:16

    Oh wat super heftig zeg. En wat knap en stoer dat je dit toch zo deelt. Ik leef met je mee, hoewel ik je niet eens ken. Ik weet niet hoe het is dus kan niet zeggen dat ik het begrijp. Ik wil je een digitale knuffel geven. Geen woorden, maar alleen een knuffel.

    • Reply Eveline 9 oktober 2015 at 20:22

      Lief, dankjewel. Ik weet soms ook niet meer wat ik moet zeggen. Een knuffel is fijn.

  • Reply tineke 13 september 2015 at 17:57

    evelien, ik lees dit blog nu pas. Wat fijn dat er zoveel begrip voor is, ik kan me niet eens voorstellen hóe moeilijk die situatie moet zijn x

  • Reply Olga 5 oktober 2015 at 13:24

    Ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat ik precies kan typen, dit is zo’n situatie waar ik de juiste woorden dus niet weet te vinden. Wat ik je behalve (nog een keer) sterkte mee wil geven is dat je je echt zo jaloers mag voelen als je zelf wilt. Niemand van ons kan echt begrijpen hoe jij je voelt en wat er door je hoofd (en je buik) heen gaat. Hoe dat verdriet voelt en alle andere gevoelens die naar boven komen. We kunnen het alleen proberen te begrijpen en lief voor je zijn, maar meer ook niet. Dat vind ik vaak heel stom en knudde. Daarom typ ik ook: voel die dingen die je wilt voelen en voel je niet schuldig. En als je hier in je blog had getypt: eigenlijk gun ik anderen dat geluk even niet, dan mag dat ook. We hadden het niet kunnen voelen, maar wel proberen te begrijpen. X

    • Reply Eveline 9 oktober 2015 at 20:20

      Dankjewel. Soms haat ik iedereen die zwanger is of een kind heeft. Dan gun ik niemand iets. Maar ik ben te nuchter om dit langer dan een paar seconde te denken. Ik gun iedereen geluk en dan denk ik weer leuke gedachtes. Ooit heb ik mijn eigen kindje in mijn armen. Hoe hij of zij in mijn leven komt, maakt me niets uit. Ooit heb ik een kindje voor mezelf.

  • Reply Joyce 15 oktober 2015 at 21:59

    Bij mijn mk van 11 weken vond ik dit ook onwijs lastig. De confrontatie, het zorgde ervoor dat een goede vriendin en ik uit elkaar groeiden. Nu hebben we allebei een dochter een groeien we weer naar elkaar toe.

  • Reply Sheila 31 oktober 2015 at 13:51

    Pfff… wat moet dit mega zwaar zijn. Ik vind het zo erg voor je en inderdaad… zo oneerlijk.

    Ik vind het wel knap hoe positief je tegenover anderen bent die wel zijn bevallen. Dat je, uiteraard jaloers bent (omdat jij dát ook zou moeten hebben), maar je misgunt ze niets. Dat is heel bijzonder. Niet iedereen kan dat (nog).

    Toen ik zwanger was en het tijd werd om het aan te kondigen op het werk, heb ik eerst een collega apart genomen om het te vertellen. Ik wist dat hij en zijn vrouw al jaren bezig waren met IVF behandelingen. En ik wilde het niet ‘in your face’ even vrolijk gaan vertellen. Zwanger zijn is namelijk helemaal niet vanzelfsprekend en bevallen ook niet. Ik wist dat hij mijn geluk niet zo misgunnen, maar ik wilde ook rekening houden met zijn gevoelens. En eventueel niet meer naast hem gaan zitten op kantoor, als dat te confronterend zou zijn.

    Wat fijn dat jouw familie ook begrip tonen en je steunen in je verdriet. Het ook erkennen en rekening houden met de kleine dingetjes. Heel veel sterkte met dit grote verdriet dat je de rest van je leven bij je zal dragen. Maar op een gegeven moment kan je er beter mee om gaan. Maar huilen mag. Absoluut. Uitschreeuwen ook!

  • Reply Lonneke 17 december 2015 at 14:07

    Wat een vreselijke situatie voor je zeg. Ik denk dat je reactie heel erg normaal is en het is fijn om te lezen dat volgens mij veel mensen om je heen hebt die je steunen.
    Een kindje krijgen is inderdaad niet vanzelfsprekend sommige mensen willen dat nog wel eens vergeten.

  • Laat een reactie achter op Olga Cancel Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.