ussie 930
Vertel het eens

Vraag me het hemd van mijn lijf

Mijn blog is voor mij een deel van het verwerkingsproces geweest. Ik deed mijn verhaal en kon mij ei kwijt. Soms heb ik jankend zitten schrijven, maar gelukkig soms ook met een glimlach.

Af en toe lees ik mijn verhaal terug om deze herinnering levend te houden, maar ook mezelf uit te dagen. Ik vergeet nog wel eens hoe bijzonder het allemaal was. Ik weet dat wel, maar omdat ik er zoveel over praat, is het iets wat me eigen is geworden en daarbij vergeet ik de details wel eens. Als ik mijn verhaal dan opnieuw lees, raakt het me weer.

Er zijn nog meer dingen die ik doe:

  • In de woonkamer heb ik een  opgezette vlinder staan. Een koninginnenpage. Deze heb ik voor mijn verjaardag gekregen ter nagedachtenis van Riley*. Elke dag kijk ik er even naar.
  • Naast de tv staat het earlybirdje samen met de naamketting die we van de zuster kregen voordat we weg gingen. Daar werp ik regelmatig een blik op.
  • Ik zeg tegen elk voorbij vliegend vlindertje buiten ‘Hoi Riley’. Voor mij is dat dan Riley* die me gedag komt zeggen. Hij blijft niet lang hangen, maar wat wil je van een klein kindje? Die gaat gewoon lekker zijn gangetje. Hij is vrij.

Ik weet me in ieder geval goed staande te houden. Al zijn er nog genoeg momenten waarbij ik weer eventjes instort. Dat zal voorlopig, ik denk mijn hele leven, nog wel zo blijven. Dat heb ik geaccepteerd.

Ergens las ik de term ‘onzichtbare mama’. Ik voelde me meteen aangesproken. Wat een prachtige omschrijving. Zo noem ik mezelf dan ook wel eens.

Ik heb veel gehad aan jullie steun en daar ben ik heel dankbaar voor. Dus dankjewel daarvoor.

Op mijn werk (ik zit in het onderwijs) zijn al mijn klassen ook min of meer op de hoogte. Mijn studenten hadden veel vragen en ik heb ze zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Dat wil ik ook bij jou doen.

Want misschien wil jij iets weten waar ik het nog niet over heb gehad. Vraag het!

Dus bij deze nodig ik jou van harte uit om hieronder in de reacties vragen achter te laten. Net als bij mijn studenten zeg ik je dat jij alles mag vragen. Alle bezorgde vragen, alle brutale vragen, maar ook alle nieuwsgierige vragen moet je gewoon stellen. Het is aan mij of ik deze vragen wil beantwoorden.

Al deze vragen wil ik in een blog beantwoorden, dus als het er een hoop zijn, dan kun je meerdere blogs verwachten. Als het er maar een paar zijn, dan komt er in ieder geval één. Mochten er in de loop der tijd meer vragen komen, dan kom ik er gewoon op terug.

Dus schaam je niet, wees lekker brutaal en stel je vraag die je altijd al had willen vragen aan mij, ook al durfde je niet. Ik sta ervoor open.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply smurfkuh 7 juli 2015 at 09:17

    Hoe gaat het nu met je.
    x

  • Reply Amarens 7 juli 2015 at 22:07

    Voelen jullie de behoefte om weer te proberen zwanger te worden? Ik kan me voorstellen dat de wens nog een kindje in je armen te mogen sluiten blijft. Ik had trouwens gehoopt dat iemand anders deze brutale vraag zou stellen. Maar ik weet dat je ervoor open staat, dus ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken.?

  • Reply Miranda 12 juli 2015 at 20:26

    Ook ik ben erg nieuwsgierig naar bovenstaande vragen. Maar ook naar het volgende: Heb je na de bevalling nog wel kraamzorg gehad voor jezelf? En/of hulp van andere professionals?

    Daarnaast wil ik graag nog zeggen dat ik het onwijs knap van je vindt hoe je alles op papier hebt weten te zetten en je verhaal hebt kunnen delen.
    Ik had altijd al bewondering voor je, zonder je daadwerkelijk te kennen, maar die bewondering is door deze hele situatie zeker gegroeid.

  • Leave a Reply