IMG_6139
Vertel het eens

Bevallen, en nu?

Een week na de bevalling

Bevallen is één ding. Herstellen een tweede.
De ‘kraamweek’ zit er nu op en ik voel nu echt een leegte. Ik kan geen kant op. En na een normale bevalling is dat fijn. Je hebt kraamzorg, een hoop te doen en je kunt lekker knuffelen met een klein warm mensje.

Maar ik heb geen normale bevalling gehad. Ik heb niets om voor te zorgen en dus begin ik me te vervelen. Ik wil de stad in, ik wil zelf boodschappen doen, ik wil naar de ikea, ik wil hardlopen etc.

Ik zit gewoon alleen thuis. A is aan het werk. En ik kijk tv, ik zit op mijn telefoon of ik lees korte teksten.

Ik krijg wel bezoek, heel gezellig, maar ik wil zelf iets doen, iets actiefs. Helaas kan mijn lichaam dat nog niet. Voorlopig ben ik nog aan het huis gekluisterd. En dan is het gemis daar. Het liefst had ik nu ook willen knuffelen met een klein warm mensje. Dan had ik me niet verveeld. Dan had ik tijd te kort. En ja, daar huil ik om.

 

Twee weken na de bevalling
Ik had echt verwacht mobieler te zijn. Elke dag loop ik een rondje om het huis. Ik kan namelijk op drie plekken een short cut pakken en zo kon ik elke keer een stuk verder proberen.  De eerste dag liep ik net iets meer dan de helft. Ik was kapot en had steken toen ik weer binnen op de bank lag. Maar het was fijn. Ik was buiten geweest en dit was hét moment dat mijn herstel begon.

Elke dag liep ik een deur verder. Op een gegeven moment liep ik zelfs 2 rondes en nam ik de speeltuin mee. Yeah!

Maar wat zou dit leuker zijn met een kinderwagen..

 

Drie weken na de bevalling
Ik wil hardlopen. Maar een ritje naar de supermarkt is al veel. Dat lukt me net. Als ik die dag verder niets meer onderneem. Maar ik ben al lang blij dat ik nu zelf boodschappen kan doen. Maar ik wil zo graag mijn hoofd leeg maken.

Elke dag heb ik een momentje dat ik even ongestoord wil janken. Puur janken. Het duurt niet langer dan 3 minuten, maar even kei hard janken is momenteel nodig. Ik heb nog amper tranen, maar ze vloeien nog steeds.

De mensen om me heen, zelfs mensen die ik voor het eerst zie, merken op dat ik dit hele drama al een plaatsje heb gegeven. Ik weet het niet. Hoe geef je dit een plek? Daar is geen handleiding voor. Ik kan erover praten, oppervlakkig. Ik kan vragen beantwoorden, heel luchtig. Maar als iemand me alleen maar aankijkt en zegt dat ie het zo erg voor me vindt, dan weet ik niet wat ik moet zeggen. Dan huil ik. Of ik maak een luchtige opmerking. Of ik loop weg.

Ik was aan het begin van deze derde week op mijn werk. Ik wilde even hoi zeggen en mijn nieuwe werktelefoon ophalen. Het was fijn om mijn collega’s te zien. Maar ook om mezelf in deze omgeving te zien. Ik was niet zenuwachtig en ik vond het niet eng. Pas toen ik een student zag, werd het spannend. Ze vroeg hoe het met me ging. ‘Slecht’. Ik keek haar niet meer aan en dook het kantoor in. Het was erg fijn dat mijn collega erbij was. Zij stuurde de student weg en zei dat het nog even teveel was voor mij.

Mijn collega’s weten alles. Zij zijn op de hoogte van wat er is gebeurd. Mijn studenten weten niet veel. Zij gaan vragen stellen waar ik nog niet sterk genoeg voor ben. Dit was dus een bevestiging dat ik echt nog niet klaar ben om weer voor de klas te staan. Gelukkig hoeft dat nog niet. Sowieso ben ik lichamelijk nog niet in staan om een hele dag actief bezig te zijn.

 

Inmiddels zijn we twee maanden verder. Afgelopen week ben ik weer begonnen met twee dagen werken in plaats van vier. Ik had er erg veel zin in en was super zenuwachtig om mijn studenten weer te zien. Ik heb zoveel steun en betrokkenheid van ze gekregen. Zo lief. Ik hou van het onderwijs.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Laura 19 augustus 2015 at 00:44

    Een ‘feest’ der herkenning. Het huilen (mag!), de vermoeidheid en de eerste keer werken.

    Emma werd in april geboren, drie weken later begon ik weer rustig aan. Ik vond het een ramp. Mijn leerlingen zijn jonger en ik werkte destijds in groep 4, die kinderen hadden zoveel door. Ze wisten dat mijn zwangerschap niet goed is gegaan. Het viel gelukkig mee.

    Lieke werd de laatste schooldag geboren. Na zes weken ‘vakantie’ ging ik weer werken. Deze keer wisten de kindjes niet van mijn zwangerschap. Collega’s wel, die waren vanaf de vlokkentest op de hoogte.

    En Tijn werd op eerste kerstdag na 10 weken zwangerschap geboren, ik ben in januari weer gaan werken, maar kreeg afgelopen maart de klap van de molen. Ik ben toen 3 weken thuis gebleven.

    Het blijft moeilijk. Kleine stapjes. Hele kleine stapjes.

    • Reply Eveline 9 oktober 2015 at 20:24

      Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe dit voelt. Maar wat knap en dapper dat je jezelf elke keer weer op hebt gepakt. Daar heb ik bewondering voor. Ik weet half zo veel niet hoe dit moet zijn.

    Leave a Reply