Vertel het eens

Mijn bevallingsverhaal

hoi

Op dinsdag 17 maart word ik om 9.00 uur ’s ochtend verwacht in het ziekenhuis. In verband met de werkzaamheden rondom de stad, zijn we er ontzettend vroeg, ondanks de file. We krijgen wat drinken en moeten even wachten totdat de verpleegkundige tijd heeft. Ze is nog met een andere bevalling bezig.

Rond een uur of tien komt de gynaecoloog. Ze legt uit wat er gaat gebeuren. Ik krijg een kickstart met vier tabletjes weeënopwekkers. Hierna volgen er steeds twee tabletjes om de drie uur. Na elke ‘gift’ moet ik een half uurtje op bed blijven liggen zodat ik de werkzame stoffen goed kan opnemen. Binnen 24 uur vanaf nu kan ik bevallen zijn.

Van de eerste twee giften voel ik wat pijn dat op een heftige ongesteldheidspijn lijkt. Ik krijg rugpijn en vraag om paracetamol. Ook verlies ik wat bloed.

Ik mag van mijn kamer af, maar ik heb er geen behoefte aan. Ik wil lekker op bed liggen en ik vermaak me met mijn kleurboek en wat tijdschriften. Mijn telefoon heeft wifi, maar toch doet ie het niet. Ik pak dus af en toe mijn laptop erbij en koekeloer wat op internet.

Direct na de derde gift krijg ik mijn eten. Mijn eerste ziekenhuisdiner ooit. Het is precies zoals ik verwacht had: gekookte aardappelen, erwtjes en kip met als toetje een kuipje Alpro soja vanille. Niet mijn favoriete maaltje. Maar ach, honger heb ik toch niet.

Lief
Eén van de dokters is een haakliefhebber. Speciaal voor earlybirds haakt ze vogeltjes en dekentjes. We mogen kiezen tussen een roze en een blauw dekentje. Pas na dna-onderzoek weten wij of het een meisje of een jongen is. Roze vinden we niet mooi bij een jongen, maar we vinden blauw wel kunnen voor een meisje en daarom kiezen wij de blauwe. Daarnaast krijgen we twee vogeltjes. Eén vogeltje gaat mee met ons kindje en één vogeltje gaat met ons mee.

lief

Ik vind het ontzettend lief dat deze dokter dit haakt. De gewone dekentjes zijn veel te groot voor de kindjes die met dit termijn worden geboren. En de vogeltjes zijn zo lief. Het is mooi om iets in handen te heb en wat ons kindje straks ook heeft.

Plassen, een sociale aangelegenheid
Op de wc verlies ik een prop bloed. De verpleging geeft mij een pan voor op het toilet, want wie weet beval ik hier. Wat een gek idee. Dan ligt je kind gewoon in de plee. Het zal je maar overkomen. Zoiets voel je toch wel? De verpleging vertelt me dan dat het vaker gebeurt en dat het misschien ook wel zo fijn is. Dan doet het niet zo’n pijn en sta/zit ik in een goede houding om te persen.

Oke. Dan weet ik dat.

Maar dat betekent ook dat ik elke keer moet bellen als ik naar de wc ben geweest. De pan moet dan verschoond worden. Zo wordt plassen ineens een sociale aangelegenheid.

Tijdens GTST krijg ik weer twee tabletjes. Ik voel er maar bar weinig van. Vandaag zal het wel niet meer gebeuren. De ongesteldheidspijn stelt niets voor en ik heb ook geen ontsluiting.

Een half uur voor middernacht worden we wakker gemaakt. De laatste gift van vandaag. Zodra ik last van iets krijg, moet ik meteen bellen. Ook al is het midden in de nacht. Gelukkig hoefde dat niet en hebben A en ik ook heerlijk geslapen.

Werken ze nog wel?
De volgende dag stond de gynaecoloog om kwart voor negen op de stoep. Ze hebben weer twee tabletjes voor me. Normaal gesproken krijg ik een half uur na het toedienen wat krampen. Dit keer pas na anderhalf uur. Werken ze nog wel? Ik voel me ook nog eens kiplekker.

Samen met A ga ik in de rolstoel naar buiten. Nog een hele dag in de kamer zie ik niet zo zitten. Zeker niet nu ik me beter voel dan gisteren. Het zonnetje scheen heerlijk en we hadden wat drinken gekocht in het winkeltje beneden.

Ik denk dat we daar een uur hebben gezeten. Het was warm en rustig. Heel fijn om daar even van te genieten. Op de terugweg kopen we een doosje aardbeien. Lekker om van te snacken.

Eenmaal in de kamer was het alweer tijd voor de volgende gift. Ook krijg ik een echo, omdat ze willen zien hoe het er van binnen uit ziet. Al het vruchtwater is weg en mini zit er dus helemaal opgekruld in, maar hij zit daar nog lekker. Verder krijg ik er weinig van mee. Ik kan niet meekijken en eerlijk, ik vind het niet zo boeiend momenteel. Nadat de gynaecoloog weg is, wordt de lunch geserveerd. Ik pak de aardbeien en doe er een paar op brood. Je moet er het beste van maken toch?

Al gauw krijg ik krampen down under. Gaat het beginnen? Ik vraag om paracetamol.

Om kwart voor vier krijg ik nog een gift. Ik ben moe en krijg ook een kruik tegen de krampen. Dat is lekker. Na een half uur moet ik heel nodig naar de wc. Daar plas ik de twee tabletjes uit. Ik roep de verpleging erbij. De tabletjes hebben hun werk gedaan, dus het is niet erg.

Niet veel later voel ik ineens een heel pijnlijke kramp. Een soort dikke steek op mijn schaambot. Ik vraag om meer pijnstilling, maar die krijg ik niet. Althans, geen paracetamol. De vorige dosis is tekort geleden. Wel biedt ze mij een morfine spuit aan.

Ik voel me wat suf worden. Wat een heerlijke fase. Ik lig verder te suffen, maar echt relaxt is het niet. Af en toe voel ik wat druk. Af en aan. Zijn dit weeën?

Hoe lang duurt het nog?
Rond half zes krijg ik mijn avondeten. Het is pasta bolognese, zelf gekozen, maar ik krijg geen hap door mijn keel.

Om acht uur komt de gynaecoloog weer voor mijn tabletjes. Omdat het zo lang duurt, legt ze het nieuwe plan de campagne uit. De pil die ik zondag thuis heb ingenomen, moet opnieuw worden ingenomen. Dan mogen ze de 12 uur die daarop volgen niets toedienen. Morgen krijg ik dan weer een nieuwe kickstart van vier tabletjes. Dat moet dan maar. Hier heb ik geen rekening mee gehouden, maar ja, mini moet en zal eruit komen.

Vooraf ga ik altijd naar de wc om het verbandje eruit te halen en mijn blaas te legen. Zul je altijd zien he, als je een half uur niet mag opstaan, dat je juist dan naar de wc moet.

Ook dit keer ging ik dus naar de wc. Ik plaste en er kwam ook een bloedprop uit. Dat dacht ik. Het was wel erg groot en hij bleef hangen. Het zag er anders uit dan mijn vorige bloedproppen en het voelde ook anders. Ik ging kijken en ik schrok.

“Kunnen jullie komen?”

Ik riep het kalm, maar dwingend.  De gynaecoloog en de zuster kwamen. “Ik denk dat ik ‘m al het uitgepoept.” Ik moest lachen en huilen tegelijk. Ik voelde een soort blijheid, maar ook paniek. Blij, want ik ben bevallen. De endorfines kwamen eruit. In paniek, omdat het op de wc gebeurde in plaats van hijgend en puffend op bed. Hoe nu?

Heel onhandig kom ik van het toilet af. Iemand liep voor/onder me en iemand achter me. Ze houden met een doek eronder ons kindje vast en zo lopen we naar het bed.

Ze maken mini schoon en vragen aan A of hij de navelstreng wil doorknippen. Nee. Ik ook niet. Ze vragen of zij dat dan mochten doen. Ja.

Terwijl ze dit allemaal doen, houd ik A’s hand vast. Ik knijp erin. Dit is het. Dit is Riley*. Dit is ons kindje.

Ze vragen of we Riley willen zien. Even twijfel ik, maar zeg al snel ja. Riley heeft hele mooie handjes met vingertjes. Het lijfje is donkerrood, maar de nageltjes op de dunne vingertjes zijn wit. Het beentje is kort. Het hoofdje ziet er een beetje raar uit. De schedel is natuurlijk erg zacht. Ook denken ze een hazenlip te zien.

De zuster legt Riley in het gehaakte sterretje en daarna in het kistje.

Ik huilde van geluk, van opluchting en van verdriet. Het was een pijnloze bevalling, heel plots. Dat de gynaecoloog en de verpleegster er al waren, was erg fijn.

Zo vreemd en zo mooi.

Riley*

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

14 Comments

  • Reply Tineke 5 mei 2015 at 19:19

    oef, kippenvel! Wat omschrijf je het mooi.. Wat ‘fijn’ (?) ook dat je ‘gewoon’ kon bevallen, maar het lijkt me ook op deze manier heel zwaar. Wel heel mooi dat de arts dat dekentje gemaakt had, en wat konden jullie zo op een mooie manier afscheid nemen van hem of haar. Denk nog steeds vaak aan jullie!

  • Reply smurfkuh 5 mei 2015 at 20:44

    Heftig! Meer kan ik eigelijk niet uitbrengen.
    Mooi gebaar van de arts dat ze dekentjes en knuffeltjes maakt!

    • Reply Vlienelien 5 mei 2015 at 22:10

      Op de afdeling hingen ook gehaakte vlaggetjes van dezelfde arts ☺️

  • Reply iooon 5 mei 2015 at 21:18

    Tranen in mijn ogen. Ik vind jullie zo sterk.

  • Reply Go, mommy, go! 11 mei 2015 at 02:52

    Jeetje… wat ontzettend heftig om dit te lezen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om onder deze omstandigheden te moeten bevallen van een kindje*. Ik snap dat je gevoelens heel erg dubbel waren. Je gaat er sterk mee om..

  • Reply Bregje 6 juli 2015 at 13:19

    Wat een heftige ervaring dit, je beschrijft het erg mooi. Heel veel sterkte x

  • Reply Laura 19 augustus 2015 at 00:34

    Ik heb je bevallingsverhaal met dikke tranen gelezen. Wat een ‘geluk’ dat je bevalling zo ‘pijnloos’ verlopen is. Bij mij kwam Lieke met een golf vruchtwater naar buiten. Ik wilde op het randje van het bed gaan zitten, mijn water brak en in een reflex ving ik mijn mini-meisje.

    Ik heb eerst een kwartier heel erg gehuild, terwijl ik haar dicht tegen me aangedrukt had en daarna heb ik elke mm in me opgenomen.

    Dikke kus meis! X

  • Reply Sheila 31 oktober 2015 at 13:41

    Pfff….. ik zie je foto’s op IG, maar je verhaal had ik nog nooit gelezen. Nu wel. Pff… wat ontzettend zwaar en heftig moet dit zijn (geweest). Maar met de bevalling, tegelijkertijd ook zo mooi en dierbaar. Wat bijzonder dat je dat lukt om het ook zo te zien. Ik moet er een traantje van weg pinken. Wat heb je dit mooi omschreven.

  • Reply Roos 22 december 2015 at 10:43

    Via de blog van Bibian en Manon (littlewonderworld) zag ik tussen de reacties je aankondiging van je zwangerschap, gefeliciteerd! Ik klikte door en bleef door klikken. Wat een heftig jaar hebben jullie meegemaakt, ik heb bij een aantal blogs een traantje weg zitten pinken. Wat heb je dit mooi omschreven, wat knap dat je dat toen kon!

  • Reply Inge 8 januari 2016 at 11:39

    Wat een heftig verhaal zeg, ik ben wel super blij voor jullie met de zwangerschap vandaag 🙂

  • Laat een reactie achter op Tineke Cancel Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.