Vertel het eens

En nu?

Ons kindje heeft sirenomelie. Ondanks dat er drie overlevenden zijn met dit syndroom, is ons kindje niet levensvatbaar. We zullen dus afscheid moeten nemen van ons eerste kleine mensenwondertje.

Zoals ik al eerder vertelde in deze post, hebben we geen keuze. En dat is fijn. Dat is misschien gek om te zeggen, maar kiezen tussen een (vermoedelijk zwaar) leven en de dood is moeilijk. Nu is er geen kans op een (vermoedelijk zwaar) leven. Er is gewoon geen leven. Buiten de baarmoeder wel te verstaan.

Ons kindje kan in de buik nog veel groter worden. De longetjes heeft hij niet nodig dus het vruchtwater kan lekker opgedronken worden. Maar het kindje wordt er niet mooier op (hij kan het vruchtwater niet kwijt en het lichaampje vult zich dus met overbodig vocht) en voor mij wordt het alleen maar zwaarder. Op een gegeven moment ga je je kindje voelen. De band die dan ontstaat, is prachtig en die wil ik ook heel graag. Maar nu gaat het alleen maar extra pijn geven. Wil ik dat?

En daarnaast, naarmate het kindje groter en groter groeit, zal de bevalling ook meer en meer pijn gaan doen. Het verschil tussen een pingpongbal en een tennisbal zeg maar.

Het enige voordeel is dat de placenta dan niet meer zo vast zit en ik minder bloed zal verliezen.

Er zijn nu twee mogelijkheden: een curettage of een vroege bevalling.

Bij een curettage ga je onder narcose en wordt het hoopje mens met een lepeltje uit je gesneden. Het voordeel hiervan is, is dat je relatief snel klaar bent. Opereren, wakker worden en weer naar huis. In een paar uur ben je verlost van al het drama en kun je verder met je leven.

Maar bah, wat gaat dat snel! 15 weken lang groeit er van een zaadje een klein mensje in je buik. Je hebt al gezien dat het armpjes heeft en in ons geval één beentje. Alles zit er al op en eraan. Waarom zou je dat in één klap willen doen vervagen en doen vergeten?

Ik vond dat daarom ook veel te rigoureus. Ik wil mentaal rustig afscheid kunnen nemen. Ik wil dat mijn lichaam de meest natuurlijke weg bewandeld. Ik wil dat ook mijn lichaam langzaam afscheid kan nemen.

Maar een vroege bevalling is ook niet niks. Hierbij krijg je weeënopwekkers en vanaf dan kan het in 24 uur gebeurd zijn. Maar het kan ook drie dagen duren.

Drie dagen.

Slik. Dat is lang.

Als snel krijgen we te horen dat de dosis van weeënopwekkers verhoogd is en dat een ziekenhuisopname daarmee beperkt wordt tot maximaal één nacht in de meeste gevallen.

Bij een bevalling komt het kindje er in zijn geheel uit. Verder onderzoek is dan dus ook mogelijk. Er kunnen foto’s worden gemaakt, er kan een MRI-scan worden gemaakt, ze kunnen obductie doen etc. Met deze onderzoeken kunnen ze ook zien of het een jongetje of een meisje is. Bij een curettage is dat niet mogelijk. In ons geval zijn deze onderzoeken wel wenselijk.

Op dinsdag 17 maart word ik verwacht in het ziekenhuis. Dan ga ik bevallen.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Laura 19 augustus 2015 at 00:21

    Bij mij werd die keuze ook voorgelegd: curetteren of bevallen. Ik was bijna 18 weken zwanger en vond een curettage wel heel luguber!

    Ondanks dat Lieke slechts 20 cm lang en slechts 154gram woog, was de bevalling zoveel zwaarder dan die van haar grote zus Emma die met 31 weken (43 cm en 1634 gram). Ik denk dat dat door het opwekken van de weeën kwam. Ik ben na de geboorte van Lieke alsnog gecuretteerd omdat de placenta niet volledig gekomen was en ik wel gevaarlijk veel bloed verloor.

  • Leave a Reply