Vertel het eens

De wereld staat stil

Gedateerd: 3 maart 2015

We komen veel te vroeg aan bij het AZM in Maastricht. Maar dat is niet erg. Nu hebben we de tijd om een pasje te laten maken, nog wat te eten en uit te zoeken waar we moeten zijn. Zodra we dat weten, ploffen we neer bij een tafeltje met vier stoelen.

We halen thee en koffie en iets lekkers. Terwijl we dat opeten, worden we gevraagd mee te werken aan een fotoshoot op de afdeling dermatologie. Nee, bedankt. Daar staat ons hoofd niet naar.

Ik staar naar de vissen in het aquarium. Eén visje speelt met de stroming. Hij zwemt onderlangs richting de hoek van de bak, klimt omhoog en laat zich mee varen door de stroming. Als hij aan de andere kant is, zwemt hij weer terug en begint het weer vooraan.

Een kwartier voor de afspraak lopen we richting de poli. Ik meld me daar en we mogen gaan zitten. De arts komt vertellen dat ze wat uitlopen.

Na bijna driekwartier worden we eindelijk naar binnen geroepen. Ik mag gaan liggen en terwijl ze de echoapparatuur klaar maken en van dat spul op mijn buik smeren, stellen ze vragen zoals: Wat hadden ze tijdens de vorige echo gezegd?  Ondertussen keek een ander hoe de kleine lag in mijn buik.

Ook zij ziet de beentjes niet goed. De gynaecoloog wordt er al gauw bijgehaald. Zij ziet het meteen. Sirenomelie. Ze gaat het hele lijfje af. Het hoofdje ziet er goed uit, de armpjes ook. Het ruggetje totaal niet. Onder is het open. De nieren, de lever en nog meer organen in de buik zijn niet helemaal goed ontwikkeld. De kans is groot dat het kindje al het vruchtwater op gaat drinken en teveel vocht in het nekje krijgt. Het ziet er niet best uit.

Ze legt geduldig uit wat ze ziet en haalt de gynaecologie bijbel erbij. Ze heeft dit nog nooit in het echt gezien, maar de ‘bijbel’ bevestigt alles.

Morgen vertel ik meer over sirenomelie. Maar ik kan al zeggen dat de overlevingskans bij kinderen met sirenomelie nihil is. En als ze nu al zien dat het kind een open ruggetje heeft, slechte organen, en weinig vruchtwater dan is de conclusie al duidelijk…

Drie baby’s met sirenomelie van de 600.000 gevallen, die bekend zijn, hebben het overleefd. Waarvan er nu nog maar twee leven. De kans op het krijgen van een siamese tweeling is groter.

Een week vanaf nu heb ik opnieuw een controle en wordt er een opnamedatum afgesproken. Ik ga mijn kindje verliezen. Wij gaan ons kindje verliezen.

We hebben geen keuze en dus gaat de wettelijke bedenktijd van 5 dagen nu in.

En eigenlijk is het best fijn om geen keuze te hebben. We hoeven niet af te wachten hoe het kindje zich ontwikkeld. We hoeven niet de keuze te maken om wel of niet door te gaan met de zwangerschap in de hoop dat het meevalt als het is geboren. We hoeven onszelf geen gewetensvraag te stellen of we een zwaar gehandicapt kindje willen opvoeden of niet. We hebben geen keuze.

Maar we hebben dus ook nog geen gezond kindje om voor te zorgen. Nog geen uitzicht op een liefdevol gezin. En dat is wat wij zo graag hadden gewild.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

15 Comments

  • Reply Tineke 15 maart 2015 at 07:22

    Oh evelien, wat verschrikkelijk! Ik lees het allemaal nu pas. Bah, zo hoort je eerste zwangerschap niet te gaan 🙁 heel veel sterkte en liefde voor jou en A. xx

  • Reply iooon 15 maart 2015 at 09:10

    Ah jee toch ? Dit maakt me zo verdrietig. Heel veel sterkte voor jullie!!!!

  • Reply tamara 15 maart 2015 at 09:22

    Wat een herkenbaarheid en wat een enorm verdiet!

    In 2010 heb ik hetzelfde meegemaakt. Een keuze dat eigenlijk geen keuze is, want het lot van hem/haar zal hetzelfde zijn.
    Probeer nog bewust te genieten van de bewegingen in je buik, nu is je kindje er nog.
    Heel veel sterkte tijdens de bevalling, probeer ondanks het grote verdriet zoveel mogelijk vast te leggen.
    Een grote knuffel uit zwolle.

  • Reply Amarens 15 maart 2015 at 09:41

    Ik denk heel veel aan jullie en leef ontzettend mee. Heel veel sterkte de komende tijd. Wat een verdriet moet dit zijn… Dikke knuffel x

  • Reply Miranda 15 maart 2015 at 10:03

    Jeetje wat heftig! Zit het met kippenvel en met tranen in mijn ogen te lezen.
    Heel veel sterkte voor jullie!

  • Reply Hedwig van Rijkom 15 maart 2015 at 11:02

    Hoi Eveline, de wereld staat zeker even stil. Wat een verdriet! Heel veel sterkte en liefs.

  • Reply Ilse 15 maart 2015 at 12:01

    Jeetje Evelien dit is schrikken na je jog blog te volgen! Heel veel sterkte voor jou en A!

  • Reply Leonie 15 maart 2015 at 12:23

    Hi lieve Eveline, ik heb net ademloos je laatste blogjes gelezen nadat ik je berichten zag op JKR. Ik ben er ook een beetje stil van. Zo hoort je eerste zwangerschap niet te gaan 🙁 Heel veel sterkte de komende tijd voor jullie samen en dat er maar snel weer wat zonnestraaltjes mogen gaan schijnen na al dit moeilijke nieuws. Liefs, Leo.

  • Reply mrskeunings 15 maart 2015 at 12:46

    Heel veel sterkte in deze heftige tijd. Ik kan me ergens voorstellen dat het hebben van geen keuze lastig maar ook fijn is. Je hoeft die moeiljke beslissing niet zelf te nemen. En als de overlevingskans zo klein is….je wil je kindje ook niet zien lijden (lijkt mij)…. Succes!

  • Reply smurfkuh 15 maart 2015 at 12:50

    Heftig! Heel erg veel sterkte voor jou & A de komende tijd
    x

  • Reply lavenderlvndr 15 maart 2015 at 18:00

    Dat gezonde, gelukkige gezinnetje gaat er vast nog komen voor jullie. Sluit deze fase goed af, neem goed afscheid van jullie kindje en van wat had kunnen zijn. Verdriet is natuurlijk, neem tijd om te rouwen. En vergeet niet dat de toekomst nog veel moois zal bieden.

  • Reply nicolevorderman 18 maart 2015 at 09:03

    jeerje Evelien… Woorden schieten tekort! Ik wil hierbij jou en A heel veel sterkte en alle liefs toewensen. Wat zitten jullie in een (emotionele) achtbaan zeg…
    Sterkte!!!
    Dikke knuffel,
    Nicole

  • Reply Milou 19 maart 2015 at 20:12

    Jeetje… Ik lees het nu pas allemaal. Ik heb je vorige week nog vrolijk gefeliciteerd op Twitter en ik wist het niet. Sorry. Heel veel sterkte, voor jullie allebei!

  • Reply Go, mommy, go! 24 april 2015 at 10:21

    Ik kwam op je artikel via je reactie op mijn blog.
    Ik ben er stil van.. Wat ontzettend moeilijk dit..

  • Reply Laura 19 augustus 2015 at 00:07

    Geen keuze hebben is het beste, voor zo ver dat kan zijn. ‘Gelukkig’ had ik bij Lieke ook geen keuze, maar hoe dan ook bleef ik twijfelen… Wat als… Maar na haar geboorte bleek het echt hopeloos mis te zijn.

  • Laat een reactie achter op nicolevorderman Cancel Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.